ცხელი ხაზი: 0322 200 220 (3025)
pscenter@mes.gov.ge
საქართველოს განათლებისა
და მეცნიერების სამინისტრო
კონტაქტი
რეგისტრაცია
ავტორიზაცია
შეაჩერე დისწკრიმინაცია

8 ოქტომბერი

უკვე მერამდენე დღეა ეს ბიჭი მიყურებს... თავიდან თავი არ შემიწუხებია ამაზე ფიქრით, ახლა კი, ცოტა არ იყოს, შიშის გრძნობა გამიჩნდა. სანამ სადარბაზოში შევალ, ჩუმად ვაპარებ თვალს მისი ფანჯრისკენ და ყოველთვის დაჟინებულ მზერას ვიჭერ. ეს ის მეზობელია, ადრე რომ ვწერდი, ცხოვრებაში არ მინახავს-მეთქი. ყური მოვკარი, შეძლებული კაცის შვილიაო ამბობდნენ, არ მჯერა. ისიც ვერ გამიგია, სულ სახლში რატომაა.

P.S. უნდა გავარკვიო რა უნდა ჩემგან ან რატომ მითვალთვალებს!

10 ოქტომბერი

ისევ მიყურებდა, ვეღარ მოვითმინე, ავედი, კარზე დავუკაკუნე. სანამ თითები არ მეტკინა, მანამდე არც მომაქციეს ყურადღება. ბოლოს ვიღაც მოხუცმა გააღო. დავიბენი, რა უნდა მეთქვა? თქვენი შვილიშვილი ან შვილთაშვილი მითვალთვალებს-მეთქი?! უბრალოდ ვთხოვე დაეძახა. ჯერ უცნაურად შემომხედა, მერე კი გამომიცხადა, სახლში არ არისო. მგონი, სულ გადაირია ეს ხალხი!

11 ოქტომბერი

ვერ მოვისვენე მთელი ღამე, ინტერესი მკლავდა. ავდექი, წერილი დავუწერე, თვითმფრინავი გავაკეთე და აივნიდან იმ ფანჯარაში შევაგდე, საიდანაც მიყურებდა ხოლმე. მომწერა „შენ რომ მიდიხარ სკოლაში ჩემს თავს წარმოვიდგენ ხოლმე, ამიტომაც გიყურებ ასე დაჟინებითო. “ ფურცელი ჩიტის ფორმის იყო. რა უცნაურია არა?! უფრო მეტი უნდა გავიგო...

15 ოქტომბერი

ეს წერილი ახლახან მივიღე:

„არვიცი რა მოგიყვე ჩემზე, მაინც შევეცდები-დედა ადრევე გარდამეცვალა, მას მერე ბებია მზრდის და მივლის, კარგი ქალია. მე ცერებრალური დამბლით დავიბადე,პარაპარეზის ფორმით, ასე რომ ეტლს ვარ მიჯაჭვული. არასდროს გამივლია, არც ის ვიცი რა გრძნობაა. მიყვარს ჩიტები, ფანჯრიდან რომ ვხედავ ან ვხატავ მათ, თავს კარგად ვგრძნობ. გარეთ კი იშვიათად გავყავარ ბებიაჩემს, ისიც ღამით, მიზეზად კი იმას მეუბნება რომ დამცინებენ, აბუჩად ამიგდებენ, რადგან ადამიანი მხოლოდ გარეგნობით აფასებს სხვებს. ამიტომაც არ დავყავარ სკოლაში, ალბათ ასეა საჭირო.

ჩემთვის რომ ეკითხათ ფრთები გსურს თუ ფეხებიო, თუნდ ფრთამოტეხილი ჩიტი ვყოფილიყავი, მაინც ფრთებს ავირჩევდი. იმიტომ მიყვარს ჩიტები, რომ ფრთები მათ თბილ ქვეყნებში მოსახვედრად სჭირდებათ, საითაც გული მიუწევთ. აბა ადამიანი ყოველთვის იქით კი არ მიდის საითაც გული კარნახობს, არა, საითაც საჭიროება მოითხოვს ამას...“

ყველაფერი მესმის, ერთადერთის გარდა, მას უფლება აქვს სკოლაში იაროს, ჰყავდეს მეგობრები, იფიქროს კარიერაზე. რეალობიდან გაქცევა არ არის კარგი. ან როდემდე უნდა გაგრძელდეს ასე?!

P.S. ნახატში, რომელიც მან გამომიგზავნა ფანჯრიდან დანახული მისი სამყაროა, ჩიტებით სავსე...

17 ოქტომბერი

დღეს სურათი გავუგზავნე წარწერით - „გააღე შენი გალია“- სურათზე მე და ჩემი სკოლელი ვართ, რომელიც პოლიომიელიტის შედეგად ეტლს მიეჯაჭვა. ამით იმის თქმა მინდოდა რომ მასაც აქვს სკოლაში სიარულის უფლება.

18 ოქტომბერი

მომწერა რომ დაელაპარაკა ბებიას, სურათიც კი აჩვენა, ის კი ძალიან გაუბრაზდა. იომ დახმარება მთხოვა, დავ-Google და ვიპოვე დისკრიმინაციასთან დაკავშირებული ორგანიზაცია, გვიანია და ხვალ დავრეკავ.

20 ოქტომბერი

გუშინ დავრეკე, სახელი და გვარი რომ ვუთხარი, გადაამოწმეს და გავვოცდი, როცა გავიგე, რომ იო ცნობილი, თანამედროვე მწერლის შვილია. დამპირდნენ დავეხმარებითო, დაეხმარნენ კი არა, ერთი დიდი სპექტაკლი მოაწყვეს, ეზო ჟურნალისტებით გაიჭედა. ბებია არ თმობდა იოს და სულ იმას გაჰყვიროდა - არ წაიყვანოთ, დაჩაგრავენო...

P.S. საშინელი დღე იყო, გახსენებაც არ მინდა!

16 ნოემბერი

დიდი ხანია არ მომიწერია, საიდან დავიწყო აღარ ვიცი. იომ თავიდან ძალიან განიცადა ის ამბები. მკითხა კიდეც- ახლა რაღა გამაჩნიაო - ვუპასუხე, მომავალი-მეთქი და გაეღიმა.მას შემდეგ ღიმილი არ გაქრობია სახიდან. მომვლელი დაუნიშნეს, მამამისი ერთხელაც არ მოსულა მასთან. მაგრამ, რაც მთავარია, სკოლაში დადის, მეგობრებიც გაიჩინა. მოსწონს აქაურობა და გული სწყდება, ამდენ ხანს გვერდიდან რომ უყურებდა ყველაფერს, მაგრამ რა მისი ბრალია. მეუბნება თითქოს ფრთები შევისხი და თბილ ქვეყანაში გადმოვფრინდიო, მეც ასე მიმაჩნია...

P.S. ოცში ბავშვთა უფლებების დაცვის საერთაშორისო დღეა, დირექციას შევუთანხმდი და გამოფენას მოვუწყობთ იოს. სიმბოლოდ კი მისი ის ნახატი ავარჩიეთ რომელზეც გამოსახულია თუ როგორ აფრინდა პატარა ჩიტი ეტლიდან...

ამ დღიურით მინდოდა ამესახა რეალური პრობლემა- შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვთა დისკრიმინაცია- რომელიც ჩვენ ქვეყანაში და არა მარტო აქ, არ კარგავს აქტუალურობას. ასევე ის რომ წარმატებული კარიერის მქონე პირები (პირადი მიზეზების გამო) არ ამხელენ მათ არსებობას და საზოგადოებაში ინტეგრირების საშუალებასაც კი არ აძლევენ. არსებობენ ისეთი ოჯახები, რომლებიც იმ მიზნით რომ ასეთი ბავშვები არ „დაიჩაგრონ “, ცდილობენ მოარიდონ საზოგადოებას და უზღუდავენ იმ უფლებებს რაც ყველა ადამიანს გააჩნია. მადლობა ყურადღებისთვის.

სკოლა-52-ე საჯარო

კლასი- მეთერთმეტე ა კლასი

მოსწავლე- თინათი ნ გაგუა

ასაკი- 16წლის

საკონტაქტო ნომერი-579629191

საიტი მუშაობს სატესტო რეჟიმში